Fragment uit 'Als een hosselaar door L.A.'
583523_1324936744_n[1]” width=”150″ height=”150″ class=”alignnone size-thumbnail wp-image-996″ />Ik probeer subtiel in de aanwezige gezichten een bekendheid te ontwaren, maar ik vrees dat het teveel incrowd fame is, waarmee ik wil zeggen dat je hier geen Sean Penn casually aan een café latté zal zien nippen. Die heeft waarschijnlijk minder voor de handliggende plekken en ik vrees dat we deze middag opgescheept zitten met de B-divisie en enkele bankzitters.
Mijn gedachte dwalen af naar Sean’s posse; ik weet dat hij zich in zijn lange onnavolgbare carrière omringt heeft met Hollywoods meest eigenzinnige types als Marlon Brando, Jack Nicholson en Robert de Niro; het interessantere slag acteurs voor mij, omdat ze durfden te leven, grenzenloos waren en juist omdat ze in veel gevallen diepgang en kwaliteit boven snel succes verkozen, werden ze een categorie op zich.
Ik draai me naar Keije, die op het punt staat om te gaan zitten. “Wil je per sé iets drinken hier?”.
“Ja waarom niet, misschien zien we nog iemand bekends, kunnen we netwerken. Je weet maar nooit”.
“Ik betwijfel het”, zeg ik terwijl een goedlachse ober ons tegemoet komt lopen.
Ik neem plaats tegenover Keije. De prijzen zijn hoog, snel berekend vragen ze zo’n zestig procent fame-belasting en reputatie toeslag. Dit is één van de schaduwkanten van Amerika; de impact van succes is hier zo’n beetje uitgevonden, het werkt verslavender dan drugs en is vele malen schadelijker. Misschien niet als het geluk je toelacht, maar dat is een kleine groep en als het succes te groot is en je staat iets te wankel in je schoenen, dan werkt het als een boomerang tegen je. Al bij al zijn er slechts zeer weinig die er echt baat bij hebben en met ‘er’ bedoel ik het spel wat hier in Hugo’s en in de rest van Hollywood gespeeld wordt. Het is een spel van winnaars en verliezers; hyperdiscrimerend in de waardering voor specifieke uiterlijke kenmerken en gedragingen. En niet iedereen voldoet eraan.
Duidelijk wordt dat de ober zichzelf ook graag in een uitverkochte cinema had gezien op het witte doek. Zijn mimiek doet me denken aan een kruising tussen James Dean en Jim Carrey, maar er moet nog duidelijk aan geschaaft worden.