Fragment uit het nog titelloze boek over één maand in Hollywood

gnnone size-thumbnail wp-image-938″ />
In oktober was ik ineens een maand weg samen met Keije. We hadden maanden ervoor bedacht hoe onwaarschijnlijk het zou zijn om zonder contacten iets voor elkaar proberen te krijgen in Hollywood. Het avontuur bleek veel groter dan ik me voorgesteld had. Ik heb er met drie producers kunnen werken, we hebben gefigureerd in een AFI film, ik speelde op Occupy L.A., ik kwam in een internetglossy, we hebben bij een Hollywood-regisseur gelogeerd, we kregen een proffesionele fotoshoot gratis aangeboden en hebben allerlei rare, toevallige magische momenten beleefd. Maar het was ook een verhaal van teleurstelling en tegenslag: te weinig geld, chips en water als ontbijt, irritaties onderling, veel beloftes die niet nagekomen worden, veel schijn weinig inhoud, het gemis aan de vrienden in Nederland en het continu moeten presteren.
Omdat het verhaal te bijzonder is om nooit meer verteld te kunnen worden, ben ik de afgelopen maanden druk bezig geweest om het in een boekvorm te gieten. Het valt niet mee. Ik beschrijf de gebeurtenissen per dag; ik heb vandaag dag 8 net afgerond en zit nu over de zestig pagina’s.
Het doel is om het boek natuurlijk snel af te hebben, aangekleed met de prachtige foto’s en samen met de vier liedjes tellende EP aan te bieden voor degenen die interesse hebben.
Tot die tijd kan ik jullie natuurlijk mooi teasen met fragmenten, waaronder deze – op dag 8.

Ik besluit met mijn gitaar aan de overkant van de straat te gaan zitten, op een muurtje, waardoor ik het verkeer kan zien, het hostel en alle voorbijgangers.
Het muurtje waarop ik zit is eigendom van het theaterschooltje, wat ik gefascineerd gadegeslagen heb sinds we hier kwamen overnachten. Er is zelden activiteit te bespeuren, een enkele keer heb ik een groepje acteurs buiten zien staan. Net als ik dat denk komen er een voor een mensen binnengelopen. De meesten begroeten me vriendelijk. Ik groet terug.
Meestal begin ik bij het maken van een liedje eerst wat op de gitaar te tokkelen, kijken waar de vingers me heenbrengen. Meestal is dat de beste manier om ergens te komen; dit geldt ook voor de voeten, je kunt ze beter volgen dan ze krampachtig proberen de weg te wijzen.
Terwijl ik tokkel komt er een taxi voorgereden en gaat pal in mijn gezichtsveld staan. Ik kijk om me heen of iemand misschien een taxi nodig heeft, maar er is niemand in de buurt. Na een tijdje wordt duidelijk dat de taxi in ieder geval niet van plan is weg te gaan.
De man ziet er moe uit – misschien is levensmoe een te sterk uitgedrukt woord voor zijn gemoedstoestand, maar het grenst er zeker aan. Hij is ook dikker dan hij zou willen denk ik en heeft flink wat zweetdruppels op het gezicht. Af en toe kijkt hij me aan, waarna hij weer strak voor zich uit kijkt. Zijn blik is chagrijnig.
Ik vind dit een vervelend tafereel. Als ik een liedje schrijf wil ik verdwijnen in de stad, anoniem zijn, de ruimte voelen. Niet continu in de gaten gehouden worden door een chagrijnige taxichauffeur. De irritatie blokkeert mijn flow merk ik, maar ik heb geen zin om ergens anders te gaan zitten, aangezien ik hier eerst zat. De man is duidelijk ook niet van plan te vertrekken, ook al is er niemand in de wijde omtrek die gebruik wil maken van zijn taxi.
Er zit niets anders op; ik moet een liedje schrijven over hem. En zo begin ik aan ‘Love is an option’. Ik probeer me te verplaatsen in zijn leven. Wat waren zijn dromen? Hoe heeft hij kunnen worden wie hij nu is? Terwijl ik speel en zoek, ben ik me bewust dat ik hem om de zoveel tijd aankijk. Als ik halverwege de tekst ben en in de basis de akkoorden en de melodie heb, besluit hij dat het mooi geweest is zo en rijdt weg. En zo kan het gebeuren dat een compleet onbekende taxi-chauffeur uit L.A. zijn eigen liedje krijgt….